mokkende muze

Ik schuif mijn pennen nijver op een rij.

Werklustig poets ik beide brillenglazen.

Ferm nog wat shag van 't blank A-viertje blazen.

Ik krab mij krachtig in het kruis. Opzij!

Ligt alles recht? Rijmwoordenboek erbij?

Ik pomp mij op tot lyrische extase

En grijp de pen: de creatieve fase.

‘Strijk nu maar neer, mijn Muze!’ roep ik blij.

Maar hoe ik haar bezweer, sommeer, verlok,

Ze mokt. En daar begint de tweede ronde:

Geschuif, gepoets, geblaas, gekrab - ik stok.

Mijn Muze heeft haar meerdere gevonden:

Het is Lamlendigheid, geen writer's block.

En dat is zonde, en het is een zonde.

 

Als je alles van te voren weet.... dan had ik gisteren een foto bewaard uit Dagje Amsterdam, want de rijen bij het Van Goghmuseum of de rij theepotten pasten beide prachtig in het thema van Take a pic. Nu zocht in mijn fotoarchief en als tegenhanger voor Amsterdam moest het wel een foto uit Rotterdam worden.

 

 

 

Deze rij mensen (allemaal leeftijdgenoten   ) wachtten in oktober 2007 totdat zij de oude tram in mogen om een nostalgische rondrit door Rotterdam te maken. Deze rondrit werd georganiseerd omdat De Oud Rotterdammer één jaar bestond. Inmiddels bestaat de krant alweer vijf jaar! De gratis krant komt 1x per veertien dagen uit en staat vol met berichten over (ja oud) Rotterdam. En het is een regelrechte hit in mijn stad.

Gisteren deden Bettie en ik een dagje Amsterdam. Heerlijk, zo samen door de stad lopen, kletsen en rondneuzen. Beregezellig.

 

Natuurlijk eerst koffie met taart bij de Bijenkorf, waar al volop Sintstemming heerste.  

Daarna naar de Stempelwinkel, waar Bettie me verraste met een mooi stempelsetje. Ik was er eventjes beduusd van!

 

Dan naar het Van Gogh Museum, waar we een lange neus naar alle wachtenden trokken. Want wij mochten doorlopen met onze Museumjaarkaart.

 

Op de tentoonstelling de vele brieven waarin hij vaak een klein, maar mooi schetsje gaf van waar hij mee bezig was.

 

Tot slot lekker struinen in de winkeltjes van de 9 Straatjes, waar van alles te zien en te koop is.

 

De herdenking van de val van de Muur in Berlijn was voor Take-a-pic aanleding om MUREN als thema te kiezen.

 

Ik hield het ditmaal dicht bij huis en fotografeerde de gevel van een Rotterdams café. Als je er zo maar langsslentert, valt het niet zo op.   Maar kijk je naar boven, dan zie deze mooie gevel:

 

En omdat er zo weinig ouds in Rotterdam over is, vind ik dat we hier heel zuinig op moeten zijn!

 

 

Op 9 november 1989 zaten wij hier thuis aan de buis gekluisterd en keken we naar de beelden van Berlijn, waar duizenden mensen op weg naar het vrije westen waren.

 

We hadden de Muur in Berlijn nooit gezien, maar waren wel diverse malen bij het IJzeren Gordijn geweest. Als uitstapje tijdens onze vakanties in Hessen en Beieren. Meestal zag je niet meer dan heel veel prikkeldraad, uitzichttorens met bewakers, vol bewapend en met verrekijkers. Leo heeft nog eens in het donker met zijn koplampen geseind (vrede, geloof ik) en onze kinderen vonden het heel spannend.Een bezienswaardigheid, meer niet eigenlijk.

 

Maar het meest is me de wandeling langs dat IJzeren Gordijn in het voorjaar van 1989 bijgebleven. We waren in Weissenborn, dat letterlijk aan het eind van West Duitsland lag.  

De groep werd begeleid door een Duitse douaneman, die de streek en het bos op zijn duimpje kende en precies wist waar je op moest letten. Van toenadering of openstelling was op dat moment nog geen sprake.

 

We konden het Gordijn zo dicht naderen, dat je bijna het prikkeldraad kon aanraken.

En we stonden er nog maar net, toen grote honden verschenen, die vervaarlijk blaften. Ik vond het heel eng. .

 

Op een bepaald moment reed er achter de grens een bus voorbij. De weg was nog een eind weg, maar duidelijk zichtbaar. We zwaaiden allemaal en verwachtten dat er teruggezwaaid zou worden. Maar wat bleek? Niemand durfde zijn hand ook maar op te steken. Slechts één man maakte een heel tersluiks gebaar om aan te geven dat hij ons wel gezien had.

 

De douaneman vond het helemaal niet vreemd. Die mensen durfden niet. Hadden wij de Veldwebel dan niet gezien, die verdekt stond opgesteld om alles nog eens extra in de gaten te houden?

 

Op dat moment realiseerde ik me wat in vrijheid leven is.

Ik ben eigenlijk altijd wel aan het fröbelen, maar toch houd ik me verre van projecten waarbij het om iets anders dan papier of stof gaat.  

 

Maar deze week heeft Saturday's Work Out "altered bottles" als onderwerp. Dus ging ik aan de slag met een glazen jampotje (dat is wel geen fles, maar goed) en maakte er dit potje van:

 

Superkitsch. Maar wie weet, passen mijn dromen er wel goed in.  

 

 

 

It is over-the-top, but who cares. I keep it to put my dreams in.  

Ondanks een tekort aan tijd toch iets gemaakt voor Wednesday Stamper Want het thema Azië kon ik niet weerstaan.

 

Ik liet me inspireren door Japan, met name Kyoto, met zijn tempels en geishas.  

 
   

Wat voor foto moet je nou maken met "N" als thema? In eerste instantie had ik geen idee, toen ik de opdracht bij Take a pic las. Maar vanmorgen herinnerde ik me deze foto, die ik vorig jaar in Essen maakte:

 

 

Waarom geef je je huis zo'n groot nummer, en dan nog wel zo'n beladen nummer? Misschien om het ongeluk op andere gedachten te brengen?