knutzels.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
Dit ben ik
Hallo iedereen,
mijn naam is Els. 
Ik ben getrouwd met Leo en wij hebben twee volwassen zonen.
We wonen aan de rand van Rotterdam, dicht bij een schitterend fiets- en wandelgebied en (nog) veel groen.
Ik heb nogal wat hobby's, die variëren van koken, tekenen, schilderen, zelf kleding maken tot tuinieren en fotograferen. En oja, laat ik reizen en puzzelen niet vergeten. 
Sinds 2005 werk ik niet meer. Ik hoopte dan wat meer vrije tijd te krijgen, maar ik kom nog steeds tijd tekort.
 
 
 
Vorig jaar april werd ik geopereerd aan borstkanker.
Hierover vertelde ik zo nu en dan ook op dit log.
Klik op het roze lintje om al deze logjes te lezen. 
 
 
*****
Wil je mijn ATC's bekijken en/of ruilen?
Klik dan op deze link
 

 
mijn e-mail adres is:
knutzels at hotmail.com 
***** *****
De uitdagingen waaraan ik zo nu en dan meedoe:

Maandag: Think Monday-Think ATC

Dinsdag: Crazy Amigos

Woensdag: Wednesday Stampers

Donderdag: Theme Thursday

Vrijdag: Thank God its Friday

Zaterdag: Saturdays Workout

***** *****
Postcards I share with people all over the world
***** ***** 

Na ruim twee-en-een-half jaar ga ik dit web sluiten. Niet omdat ik geen inspiratie meer heb, maar omdat ik een ander weblog start. 
 
Vanaf 1 januari 2010 ben ik te vinden op dit adres: www.knutzels.nl.
 
Niet meer met een gedicht elke dag, maar met van alles en nog wat, zoals spelletjes, foto's, verhalen en recepten. Ik zie je daar graag terug!


Zoals je ziet, alles heb ik al ingepakt
Lees meer...
Vandaag moest ik voor de eerste keer na de operatie weer voor controle naar de chirurg, met daaraan voorafgaand een mammografie. Ik was uiteraard al diverse keren voor controle geweest, bij oncologie, de mammacare en bij de radiologe.
 
Dat waren allemaal ook best spannende controles, maar die van vandaag had toch net een tikkie meer impact. Vorige week sloeg dan ook ineens de paniek toe. Ik werd zo nerveus als wat. En manlief moet het dan ontgelden. Nee, ik was niet kribbig, ik was gewoon explosief. Mijn naaiwerk lukte niet en vloog met een boog de kamer door. De grens van mijn geduld was maar heel smal en mijn temperament laaide telkens hoog op. Vuurwerk dus in huize H.
 
Maar gelukkig, alles was goed en inmiddels ben ik weer een beetje mijn onrust kwijt. Meteen na het maken van de mammografie kwam de arts zeggen dat alles er goed uit zag. Er viel een enorme last van me af. Alsof de wereld van mijn nek rolde. 
Lees meer...   (6 reacties)
<![CDATA[]]>
Weet gij waar de wind geboren
 
Weet gij waar de wind geboren,
waar de dauw geboren is?
Weet gij kunstig op te sporenhttp://harenfoto.web-log.nl/harenfoto/images/boeremapark_winter_dsc09807.jpg
wat hierbij, hierboven is?
Weet gij wat de sterren zijn, en
wat de zon, de mane? Wat
in de bergen, in de mijnen
ligt en in de zee bevat?
Weet gij iets klaar uit te leggen
van al 't geen men u vragen kan?
Antwoord dan en wil mij zeggen:
Dichten...wat is dichten dan?
 
 
Guido Gezelle
 

Alle eerder geplaatste gedichten zijn terug te vinden in het archief.

Het is niet de bedoeling dat de gedichten door mij op enigerlei wijze worden uitgegeven, noch ligt er een commercieel doel aan ten grondslag. Het is uitsluitend bedoeld als eerbetoon aan hen die de dingen in het leven mooier kunnen verwoorden.

De illustraties zijn alle van internet gehaald en middels een hyperlink geplaatst.

 
 
 
Lees meer...
Geen ontkomen aan: Oktober borstkankermaand. Kranten, tijdschrijften, radio en TV besteden er aandacht aan. Aan de ene kant goed, aan de andere kant, naar mijn smaak, soms ook wel iets te veel van het goede. Maar ja, ook ik kom er natuurlijk niet onderuit.
 
Al een tijdje heb ik niets meer over mezelf verteld. En waarom niet? Omdat het gewoon hardstikke goed met me gaat.
 
Na de bestralingen ben ik nog een paar weekjes wat moe geweest. Maar vooral mijn verbrande velletje speelde me toen parten. Het jeukte en schrijnde en toen zat ik dan ook letterlijk niet echt lekker in mijn vel. Maar dat is gelukkig allemaal verleden tijd.
Ik voel me weer mijn oude fitte zelf en doe weer volop mee. Ik ga weer naar yoga en ben alweer enthousiast bezig met van alles: kaarten maken, knutselen en na de rok ligt er nu stof voor een mooie lange broek om te maken.
 
Toch is er geen dag dat ik niet stil sta bij wat er de afgelopen maanden is gebeurd. En sommige dingen zijn wel degelijk veranderd. Omdat in mijn linker oksel de lymfeklieren verwijderd zijn, moet ik erg uitkijken dat ik geen wondjes aan mijn linker arm of hand krijg. Daarom snij ik groenten en zo met een beschermende handschoen. Daar heb ik meteen maar een paar stel van besteld, zodat ik ook zo'n handschoen aan heb als ik papier snij of stof knip. Het is even wennen, maar goed te doen.
 
Ook tillen vermijd ik zo veel mogelijk met mijn linker arm. En dat geeft me zo nu en dan een beetje afhankelijk gevoel.
 
En hoewel ik zelfs nog geen dag verkouden ben geweest, is elk pijntje of steekje -al is het maar in mijn kleine teen- reden om me zorgen te maken. Het zal toch niet ...?
 
Vandaag moest ik weer naar controle bij de mamacare-verpleegkundige. En ook zij vond gelukkig alles in orde. Ze stelde me gerust. Ik ben niet de enige die zich bij elk wissewasje zorgen maakt. Dus kan ik nu weer opgelucht adem halen. en die zorgen zullen mettertijd wel slijten.
Lees meer...   (4 reacties)
De ATC-club  stuurde me voor mijn verjaardag kaarten en ATC's.
 
Van Marina kreeg ik een mooi zelfgemaakt boekje, waar ik wat ATC's in kan opbergen en meenemen.  Trudie, Bettie en Jookjo stuurden mooie (zelfgemaakte) kaarten en ook ATC's.
 
Verder ruilde ik met Jookjo een ATC van Hank.
 
 
Lees meer...   (1 reactie)
<![CDATA[]]>

60 years = 21915 days Oudste zoon heeft het uitgerekend: vandaag ben ik precies 21915 dagen oud, ofwel ik word vandaag 60.

Al een tijdje was me te verstaan gegeven dat zaterdag 27 september "er iets geregeld" ging worden. Na cadeaus, koffie met tompoucen en een lekker broodje, zat ik middags opgedoft en afgestoft klaar.

Om exact 3 uur stopte een taxi. Met man en kinderen vertrokken we met (voor mij) onbekende bestemming. Voor een nieuwsgierig aagje als ik een tamelijk rare ervaring.

We reden naar Hotel New York, waar we op het terras in de zon een glaasje dronken. Ondertussen zocht ik tussen de vele andere gasten naar bekenden, maar niemand te zien. Na een tijdje zei Leo dat we weer zouden  vertrekken. Geduldig liep ik mee, zonder te vragen wat er verder gebeuren ging. Even moesten we wachten op een watertaxi, maar al gauw konden we aan boord.

Met een behoorlijke vaart voeren we weg. Niet naar de Euromast of de Pannenkoekenboot, maar onder de Erasmusbrug en de Willemsbrug door, richting Krimpen. Vlak voor de Van Brienenoordbrug keerde de kapitein echter terug. Ik begreep er niets van. Langs Tropicana, de Spido en het Museum voor Volkenkunde..... richting Hoek van Holland?

Toen even later het karkas van de Delft in zicht kwam, begon er iets bij me te dagen. En ja, bij Brasserie De Kroon bij Schiemond minderde de boot vaart. En daar, op het terras aan het water, stonden vrienden, bekenden, oud-collega´s en buren met het glas in de hand voor een toast op mijn gezondheid.

Aan wal werd ik door iedereen gekust, gefeliciteerd en overstelpt met cadeaus. Ik was er beslist beduusd van. Cadeaubonnen, lekkere luchtjes, bonbons en boeken, er leek geen eind aan te komen. Ondertussen werd er veel gelachen, geproost en weer gezoend.

Na de borrel met lekker hapjes kwam Sylvia ons vragen naar binnen te gaan. Gezellig gedekte tafels met kaarsjes wachtten ons op en grote schalen met allerlei lekkers stonden al klaar. Ron en Helena hadden zich in de keuken uitgeleefd op heerlijkheden als gamba's, kippenpootjes, spaanse gehaktballetjes en nog veel meer. Iedereen liet het zich goed smaken en we waren het allemaal met elkaar eens, het was van Ailoli tot Zalm verrukkelijk.

Na een spetterend dessert en koffie verzamelden wij tenslotte de cadeaus en namen met dikke zoenen afscheid van iedereen.

En zo kwam er een eind aan een fantastische surpriseparty voor mijn 60e verjaardag!!!


Lees meer...   (7 reacties)
<![CDATA[]]>

Zo de (nep) champagne staat koud, want vandaag is de laatste bestraling. Na 31 keer naar de DdH is het over. Daarom dus gaat die fles vanavond met een knal open en mogen Leo en ik wel een klein beetje tipsy worden......

En vanaf morgen weer gewoon leven. Misschien nog wel zo nu en dan moe zijn, maar steeds minder vaak. Misschien nog wel even een gevoelig velletje hebben, maar elke dag een kleine verbetering voelen. Kortom, hopelijk mijn eigen vertrouwde ik weer terug vinden.

Tsjonge, wat zal ik nu een tijd over hebben. Zou het zwarte gat me roepen?

Welnee, ik ga gewoon weer leuke dingen doen. Zoals daar zijn:

  • mijn huiswerk voor patroontekenen (die beruchte pomp) maken.

  • Weer eens gewoon lekker koken, met inspiratie en niet op de automatische piloot of uit de magnetron.

  • Mijn rok afmaken, want binnenkort gaan we een weekend naar Milaan. En ik heb h-e-l-e-m-a-a-l niets om aan te trekken :-(( Dus nog even rustig de laatste naadjes stikken en dan kan ik mijn eerste eigen ontwerp aan.

  • Beginnen aan een lekker ingewikkeld breipatroon, zodat ik deze winter me kan hullen in een fraaie sjaal.

  • Lekker knutselen op mijn kamertje. Kijken welke uitdaging me aanspreekt en dan met inktvingers en tussen snippers papier en zo stempelen totdat er iets leuks ontstaat.

  • Weer eens lekker een flink eind wandelen, samen met Leo.

  • Weer eens een dagje naar een andere stad, fijn winkelen of musea bezoeken.

  • Lekker in de tuin werken, onkruid wieden. Want dat groeit alsof het de wereld moet veroveren.

  • Weer eens iets in huis doen, ramen zemen of de keuken soppen bijvoorbeeld. Gek, als je dat een tijdje niet gedaan hebt, wordt het vanzelf weer leuk.


Dus vooruit, genoeg te doen. Maar vooral weer gewoon genieten van alles om me heen!!


PS:

Oh ja, dat proefwerk werd beloond met een magere 6,5. Dat viel reuze mee en ik heb nog tot eind september de tijd om m'n hoofd vol te proppen met pompkennis. Daarna kan de juf naar de .....??? Juist, naar de pomp lopen ;-))

Lees meer...   (7 reacties)
Nog acht (8) keer bestralen en dan zit het erop. Pffft, het is afzien. Niet dat het nou zo erg naar of akelig is. Maar al die weken onregelmatige afspraken, waarbij we meer dan drie uur onderweg zijn voor nauwelijks anderhalve minuut bestralen. Het mag voor mij nu wel afgelopen zijn.
 
Gelukkig zijn de bijwerkingen tot nu toe te overzien. Een wat rode en geïrriteerde huid, dat wel. Maar met wat speciale zalf is dat wel te overkomen.  
 
Maar zo aan het einde van de rit begint mijn borst pijn te doen. Niet hevig, maar wel knap irritant. Bij elke beweging voel ik het trekken. En omdat nu ook de bijwerkingen van de hormoonpillen duidelijk waarneembaar beginnen te worden, is het me soms allemaal net eventjes te veel. Er hoeft op dit moment maar even iets tegen te zitten, of ik sla op tilt. Tel dit op bij een moeheid die me op de meest ongelegen momenten overvalt en je hebt het recept voor een fikse huilbui.
 
Vanmorgen was ik bezig met mijn huiswerk voor de coupeuse opleiding. Onderdeel pomp. Daarbij moet je, op papier, patronen veranderen. Vooralsnog is het me even duidelijk als chinees en woensdag krijgen we al een proefwerk. Ik heb werkelijk staan huilen en tieren, omdat ik maar niet kon begrijpen hoe dat patroon vertekend moest worden. Ik heb nog weken de tijd om het allemaal onder de knie te krijgen en dat zal me ook best wel lukken. Maar vanmorgen was ik in staat om de hele rataplan door de ruiten te smijten.
 
Moet je nagaan, bijna 60 jaar en dan janken als een puber om een proefwerk. Het moet toch niet gekker met me worden.  
Lees meer...   (10 reacties)
Gisteren heb ik de eerste bestraling gehad. Mijn hemel, wat heb ik me er druk over gemaakt. En voor dat ik er erg in had, was het allemaal al weer voorbij. Tenminste, die eerste. De tweede zit er nu ook al op en de volgende 29 komen morgen, overmorgen en zo tot 18 juli aan toe. Alleen zaterdags en zondags hoef ik niet.
 
Ik voel me nog steeds heel goed, gelukkig. Maar het hoeft heus geen pijn of misselijkheid te zijn, die je van slag kunnen doen raken. Het is de hele impact, het onbekende, een onbestemde angst voor, ja voor wat...?
 
Alles wat er eerder gebeurde, liet ik vrij gelaten over me heen gaan. Dat voelde ook als "er echt iets aan doen". Nu heb ik dat gevoel ook wel, aan de ene kant. Maar aan de andere kant is er het gevoel dat de straling zeker ook dingen beschadigt.
 
Zo kan (maar het hoeft niet) de bestraalde huid geirriteerd raken. Nou ja, wat wil je. Bijna 60 jaar heb ik mijn borsten keurig bedekt gehouden en dan worden ze nu in het (röntgen)zonnetje gezet. Daar willen ze wel even van blozen. En rood wordt het! Je zou zeggen, snel starten met lekker smeren. Maar dat mag nu weer niet. Hooguit een klein beetje talkpoeder of Calendula-zalf, maar niet 's morgens vóór de bestraling.
 
Nou ja, ik kan me daar nu heel druk over gaan maken. Dat is niet verstandig, want als er geen irritatie komt, doe ik het dus mooi voor Jan Doedel. Maar het gevoel (daar is het weer!) dat ik op dit ogenblik niet echt in balans ben, blijft door mijn hoofd spoken. Mijn yin/yang is verstoord, zal ik maar zeggen. Maar van alle kanten wordt me verzekerd dat ik dat balansgevoel straks wel weer terug zal krijgen.
 
Doorgaans ben ik niet zo'n zeurpiet. Effe doorbijten, dan is het snel weer over. Maar gisteren lukte dat niet zo best. Uiteraard was Leo met me mee gegaan naar de Daniël den Hoed. Bij aankomst moesten we allebei verschrikkelijk plassen. Zenuwen zeker? Ik ging eerst en daarna Leo. Hij was nog niet terug, toen ik al werd opgeroepen. Ik stribbelde nog wat tegen, riep dat mijn man er nog niet was en raakte gewoon een beetje in paniek. Leo is er de man niet naar om weg te lopen en hij zou ook wel begrijpen dat ik al naar de behandeling was. Maar ik had zo'n behoefte aan nog even een kus en een klopje op mijn arm ter bemoediging.
 
Degene die me kwam halen, had daar helemaal geen begrip voor. "Uw man weet toch dat u hier bent voor de bestraling?" Ik protesteerde maar niet verder en ging de kleedkamer in. Daar moest ik nog even wachten en in die tijd voelde ik me ongelofelijk eenzaam. Na amper 10 minuten was alles achter de rug en kon ik alsnog in Leo's armen kruipen. En kwamen de tranen. Die zitten trouwens de laatste tijd wel erg hoog. Maar dat komt van de hormoonpillen (mooie smoes toch?)
 
 
 
 

Lees meer...   (8 reacties)
De intake bij de Daniël den Hoed was op diverse manieren emotioneler dan alles wat er voorafgaand gebeurde. De operatie was veel tastbaarder. Daar had ik meer het gevoel van 'nou, kom op, snijen en dan die rommel (tumor) in de vuilnisbak. Dan is het klaar. Wat er van te zien zal zijn, nou lekker belangrijk, zeg. Butsen en deuken, wat kan het me deren'.

Nu was het anders. Hier hebben we het over iets wat misschien??? nog in mijn lijf zit en onschadelijk gemaakt moet worden. Maar meteen wordt daarmee dan ook goed en gezond weefsel geraakt. Het zo onwezenlijk, zo moeilijk te begrijpen. Ik kan er weinig tegen doen, behalve positief denken en proberen zo gezond mogelijk te leven.

Daarbij komt dat er in dat ziekenhuis zoveel nare herinneringen liggen. Ik ben er 25 jaar geleden geweest met mijn moeder en heb er, met haar, in angstige spanning de diagnose afgewacht. Ook ging ik diverse malen mee naar de bestralingen en controles. Bij één van die bezoeken kwamen we mijn schoonvader tegen, die er ook behandeld werd. Al met al heel veel déjà-vu gevoelens, die me danig van mijn stuk brachten. Gelukkig was Leo er om me te steunen, maar ook bij hem kwamen natuurlijk de nare tijden in herinnering.

En nu moet ik vanaf begin juni minstens zo'n 30 keer daar naar toe. Eerst is er de simulatie, waarbij de plaats van bestraling heel nauwkeurig bepaald wordt, want er moet zo min mogelijk gezond weefsel straling krijgen. Daarna 31 dagelijkse sessies, die weliswaar maar 2 tot 3 minuten zullen duren, maar waarvoor ik meer dan een uur heen -en ook weer terug- moet reizen. Dat doen we trouwens met het openbaar vervoer, omdat parkeren in de omgeving van het ziekenhuis werkelijk een crime is.

De weekenden heb ik vrij. Nou, voorlopig maar doen alsof ik zo'n 6 tot 7 weken weer een baantje voor halve dagen heb. Geen leuk werk, maar goed, ook hier zal de tijd leren wat het allemaal inhoudt. Uiteindelijk is het allemaal voor een goeie zaak en moet ik het hoe dan ook over me heen laten komen.


 
Lees meer...   (5 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl